Woest

Het is prima dat de wereld verandert. Alleen neolithische, neoliberale, witte heteromannen wilden haar zo houden, de rest geloofde er allang niet meer in. Het gaat misschien alleen een beetje woest. Af en toe verschijnt er een nieuwsbericht over gladgeschoren jongemannen met een keurig overhemd en gel in het haar, tieners, twintigers, die conservatiever zijn dan hun grootouders. Ze willen langzaam en terug. Het zijn vooral jongens, veelal lid van FvD, PVV, of SGP en ze zouden met ‘steeds meer’ zijn, koppen de artikelen, maar men interviewt steevast dezelfde, of ze lijken allemaal op elkaar. 

Ze zoeken naar een wereld waar openbare toiletten zijn in slechts twee varianten, mensen ouderwets ‘blank’ en maximaal christelijk, seks weer iets voor na het huwelijk en het huwelijk weer gewoon voor eeuwig. Omdat iedereen is teruggekeerd naar hun eigen land dat ze toch bleken te hebben, is het er overzichtelijk en vredig. Niemand is boos, niemand is een bedreiging en je mag de kansen, het geld en je mannelijkheid houden.

Ze vormen een curieuze tegenbeweging voor de jongeren die progressieve waarden aanhangen. Zij maken zich zorgen over hun gebrek aan perspectief en de erfenissen waarmee ze zijn opgezadeld door de gevestigde orde, die daar vooralsnog onverstoorbaar mee doorgaat. Oneindige groei, consumeren, bonussen uitdelen van bijgedrukt geld- hun richting is het station waar ze al decennia zijn gearriveerd, want never change a winning team. Ze zijn ervan overtuigd niets verkeerd te doen. Ze zijn net zo min racistisch als zwarte piet dat is en ze zijn niet seksistisch alleen maar omdat ze vrouwelijke burgemeesters harder aanpakken dan hun mannelijke equivalenten. Wie denkt dat Melania Trump de enige vrouw is die door haar echtgenoot wordt gepord om op commando te lachen, is nooit naar de nieuwjaarsborrel van een gemiddelde Nederlandse onderneming geweest. Of, zoals Fred Teeven zei in zijn interview met de Volkskrant van 6 juni: “Ik krijg dit jaar een kleinkind, dus ik snap ook wel dat ik mijn afval moet scheiden. Maar daar houdt het wel op. Klimaat is belangrijk, maar het schiet in mijn ogen al gauw door.”

Toch werd het ook in het leven van Fred Teeven 2020, het apocalyptische jaar voor de wereld zoals wij die kennen. In januari fikte Australië af, vanaf februari werd Oost-Afrika geteisterd door de in eindtijden onmisbare sprinkhanenplaag. Gelijktijdig ontsproot er een pandemie die er in enkele maanden in slaagde de hele wereld op zijn kop te zetten, de economie om te wentelen, werk, onderwijs en zorg om te vormen, consumptiepatronen te veranderen en de natuur zich te laten herstellen met een indrukwekkende snelheid, vele malen groter dan waarmee ze werd verwoest. 

Terwijl de dreiging van de pandemie nog altijd niet is geweken, zie verder oktober, november, december, volgden in juni wereldwijde demonstraties tegen racisme, na de moord op George Floyd. Ditmaal protesteerden ook witte Nederlanders massaal tegen institutioneel racisme en namen zij er verantwoordelijkheid voor. Anderhalve eeuw na de afschaffing van de slavernij in 1863 – feitelijk in 1873, dankzij de button van burgemeester Halsema van Amsterdam nu algemeen bekend – is de tijd gekomen dat racisme niet meer getolereerd wordt. In de VS word je er president mee, maar niet zonder een ijzeren gordijn rond je huis te moeten optrekken en met regelmaat de bunker in te moeten vluchten voor een zogenaamde inspectie. 

Het is nu halverwege juni. Het tempo waarin de wereldorde verschuift ligt te hoog voor het menselijk brein, maar we zijn nu eenmaal niet bij machte om te kiezen. Vraag het die paar Noren die zo leuk aan de kust woonden, een aardverschuiving gaat sneller dan je denkt. Er klinkt een grote knal en voor je kunt plaatsen wat het zou kunnen zijn, tuimelt je houten huis kopje onder in de zee.

In dit tempo is het voor Nederland misschien dit najaar al zover en zal oktober ons de lang gevreesde dijkdoorbraken en overstromingen brengen. We krijgen ons natje en ons droogje. Meteorologen verwachten voor Nederland een zomer met temperaturen van 30 tot 40 graden. De naaldbomen stierven dit jaar al in de lente door de cumulatieve droogte van de afgelopen jaren. Die alles verzengende hitte is een geluk bij een ongeluk; je moet mensen wel op 1,5 meter afstand houden, anders versmelt je met ze. In een bunker is het altijd koel. Het is maar een suggestie.