Soms zag ik haar over het schoolplein snellen met lange bonenstaakbenen onder een rok tot over de knie, zoals het een klassieke juf betaamt. Het knotje droeg ze ook, meer grijs dan zwart inmiddels, de leesbril was eveneens present. Ze was allang gepensioneerd en bracht haar kleinzoon naar de school waar ze had gewerkt. Juf Maria, de juf die uit een kinderboek leek te zijn weggelopen. 

Toen de meester van groep vijf was uitgevallen omdat hij als bij donderslag was getroffen door een hartinfarct, viel juf Maria in. Docenten zijn schaars tegenwoordig en wij mochten onze handen dichtknijpen dat zij hiertoe bereid was, anders hadden onze kinderen nu thuis gezeten en waren wij panisch aan het proberen onze banen te behouden. In de weken die volgden zou het me niet lukken oogcontact met haar te maken. Ze deed me denken aan Elsa uit de film Frozen, die overal ijs om zich heen projecteert. Geen kind of ouder waagde zich aan communicatie.

De enige keer dat ik oogcontact kreeg, was dat omdat ze me met een strenge blik vermaande het lokaal te verlaten. Het belletje in haar geheven rechterhand klingelde verwijtend: “Ouders die altijd te laat komen, luisteren ook zelden behoorlijk naar dit belletje. Opvoeden is een vak en omdat jij zo incompetent bent, neem ik het de komende maanden wel over.”

De leerlingen namen gedwee plaats in hun bankjes, pakten kroontjespennen en schriften. Alles trok zich terug in zwart-wit tinten en het gedreun van rijtjes galmde over de gangen. Verder heersten stilte en de geur van gum en werkzweet. Steeds sterker begon het bij me te dagen dat vroeger alles beter was.

Het eindrapport van onze dochter was beter dan de twee daarvoor. Waar ze aanvankelijk klaagde over de radicale strengheid en het gebrek aan beheersing van het digiboard (“Doet dat het niet met krijt?”), zei ze nu vol respect dat ze haar een goede juf vond en eigenlijk ook best wel aardig, op een bepaalde manier. Die laatste bijzin maakte het compliment nog groter.

Het ijs was gebroken, de kleuren schoten weer in het klaslokaal en op de wangen van de kinderen. Vanochtend stond ze met haar armen gekruist voor haar borst. Ze tuurde over haar bril toen ze me, wederom te laat, pratend met een andere ouder zag binnenkomen. Toen ik naast haar stond, knipoogde ze flirterig en zei: “Zal ik dan maar koffie halen?” De act van de strenge juf, wie is er niet ingetrapt?